Μοτίβα

Στα τουρκικά, το ρήμα συνήθως μπαίνει στο τέλος. Οι καταλήξεις δείχνουν πρόσωπο και χρόνο: çalışıyorum, çalıştım, çalışacağım. Η αντωνυμία μπορεί να παραλειφθεί.

Η κατοχή εκφράζεται με κτητική κατάληξη και var ή yok: kedim var, kedin yok. Το O σημαίνει τόσο αυτός όσο και αυτή.

Τοποθεσία -de/-da, προέλευση -den/-dan, προορισμός -e/-a: evde, evden, eve. Μετά από άηχα σύμφωνα, το d γίνεται t· μετά από φωνήεν, στον προορισμό προστίθεται y.

Τα επίθετα μένουν αμετάβλητα. Με το Bu/bunlar ταυτοποιούμε πράγματα· το burada ... var δηλώνει τι υπάρχει εδώ: bu büyük bir kitap, burada büyük kitaplar var.

Η άρνηση του ρήματος μπαίνει πριν από το -yor. Το ερωτηματικό μόριο γράφεται χωριστά: geliyor musun, gelmiyor musun. Το φωνήεν του ακολουθεί τη φωνηεντική αρμονία· οι προσωπικές καταλήξεις προστίθενται στο μόριο.

Μετά από αριθμό το ουσιαστικό μένει στον ενικό: iki büyük kitap, üç küçük kedi. Τα επίθετα επίσης μένουν αμετάβλητα.

Με τα επίθετα, το φωνήεν του ερωτηματικού μορίου καθορίζεται από το τελευταίο φωνήεν του επιθέτου: hazır mısın, iyi misin, mutlu musun, üzgün müsün. Γράφεται χωριστά· η προσωπική κατάληξη προστίθεται σε αυτό. Η άρνηση σχηματίζεται με το değil: hazır değilsin.