Scena 2 z 50

Anahtarım sende!

Masz mój klucz!

Twój celPotrafię przywitać dziecko, zapytać, jak ma na imię, odzyskać swój klucz i zapytać, gdzie coś jest.

Jestem

Elif
Günaydın!
Dzień dobry!
Merhaba! Adın ne?
Cześć! Jak masz na imię?
Merhaba! Adın ne?
Cześć! Jak masz na imię?
Elif
Elif. Ayşe benim anneannem. Sen yeni komşusun, değil mi?
Elif. Ayşe jest moją babcią. A ty jesteś nowym sąsiadem, prawda?
Elif
Elif. Ayşe benim anneannem. Sen yeni komşusun, değil mi?
Elif. Ayşe jest moją babcią. A ty jesteś nową sąsiadką, prawda?
Evet, ben Lukas. Aa! Anahtarım sende!
Tak, jestem Lukas. Och! Masz mój klucz!
Evet, ben Lena. Aa! Anahtarım sende!
Tak, jestem Lena. Och! Masz mój klucz!
Daje ci klucz.
Elif
Demek bu senin anahtarın! Al.
A więc to twój klucz! Proszę.
Çok teşekkür ederim, Elif!
Bardzo dziękuję, Elif!
Çok teşekkür ederim, Elif!
Bardzo dziękuję, Elif!
Kot na ciebie patrzy.
Yaramaz kedi!
Niegrzeczny kocie!
Yaramaz kedi!
Niegrzeczny kocie!
Elif
O erkek bir kedi! Yaramaz değil. Sadece aç.
Kocur, nie kotka! I nie jest zły. Jest tylko głodny.
Aç mı? Ben de açım.
Głodny? Ja też jestem głodny.
Aç mı? Ben de açım.
Głodny? Ja też jestem głodna.
Elif
Burada çok iyi bir kafe var.
Jest tu bardzo dobra kawiarnia.
Nerede?
A gdzie ona jest?
Nerede?
A gdzie ona jest?
Wskazuje w dół schodów.
Elif
Aşağıda!
Na dole!
Kafeye gidiyorum!
Idę do kawiarni!
Kafeye gidiyorum!
Idę do kawiarni!