Annem, ablam, kardeşim

Przyrostek dzierżawczy mówi, czyja jest rzecz. Z anahtar: anahtarım, anahtarın, anahtarı, anahtarımız, anahtarınız, anahtarları. Opcjonalne słowa właściciela to benim, senin, onun, bizim, sizin, onların. Końcówki podlegają harmonii samogłoskowej o czterech wariantach.

Po rzeczowniku zakończonym samogłoską pierwsza i druga osoba używają -m, -n, -mız, -nız z harmonią, a trzecia -sı: odam, odan, odası, odamız, odanız, odaları. Tureckie przymiotniki nie zmieniają się zależnie od właściciela ani rzeczownika.

Dopełniacz oznacza właściciela: Elif’in anahtarı. Użyj -(n)ın, -(n)in, -(n)un, -(n)ün: evin kapısı, odanın kapısı. Nazwy własne mają apostrof przed końcówkami odmiany. Aby wyrazić mieć, użyj posiadanego rzeczownika i var; nie mieć — yok.

O starszej siostrze powiedz abla. Młodsza siostra to kız kardeş, a młodszy brat to erkek kardeş. Nasza postać ucząca się ma bir abla i bir erkek kardeş. Wiek wyraża się przez yaşında: otuz yaşındayım.

On Temmuz; birinci

W tureckich datach używa się zwykłych liczebników głównych: on Temmuz — dziesiąty lipca. Aby powiedzieć tego dnia, użyj on Temmuz’da. W konkretnej dacie nazwę miesiąca pisze się wielką literą. Doğum günüm on Temmuz’da.

Liczebnik porządkowy oznacza pozycję w szeregu. Dodaj -ıncı, -inci, -uncu, -üncü, pomijając pierwszą samogłoskę przyrostka po samogłosce: birinci, ikinci, üçüncü, dördüncü, beşinci, altıncı. Tylko w dört zachodzi tu udźwięcznienie końcowej spółgłoski.

Otuz yaşındayım znaczy mam trzydzieści lat. Wszystkie formy określające wiek to yaşındayım, yaşındasın, yaşında, yaşındayız, yaşındasınız, yaşındalar. Naucz się On Temmuz bin dokuz yüz doksan beşte doğdum jako stałej formuły podawania daty urodzenia; czas przeszły czynności pojawi się w module dziewiątym.

Kahverengi gözler

Przymiotniki się nie zmieniają: kahverengi gözler, kıvırcık saçlar. Zwykle stoją przed rzeczownikiem. W zdaniu opisowym użyj Emre uzun boylu; przy ja i ty pojawiają się końcówki osobowe: uzun boyluyum.

Przyrostek dzierżawczy trzeciej osoby może wystąpić po liczbie mnogiej: gözleri, saçları. Emre’nin gözleri kahverengi znaczy, że oczy Emre są brązowe. Włosy na głowie zwykle występują w liczbie mnogiej: saçlar.

Gözlüğü var znaczy ona ma okulary. Nie ma końcówki męskiej ani żeńskiej zależnej od osoby. Naucz się fotoğraftaki çocuk, chłopiec na zdjęciu, jako całego wyrażenia opisowego, zanim ponownie omówimy -ki.

Bana, sana, Elif’e

Celownik oznacza cel lub odbiorcę. Dodaj -a lub -e, z y po samogłosce: eve, masaya, Elif’e. Używaj go, gdy dajesz komuś: Elif’e veriyorum.

Zaimki osobowe to bana, sana, ona, bize, size, onlara. Zwróć uwagę na zmiany ben → bana i sen → sana. Przy uprzejmym zwracaniu się do kogoś używaj size.

İçin znaczy dla: Elif için, benim için, senin için, onun için, bizim için, sizin için, onlar için. Bu sizin için to zwrot przy wręczaniu prezentu. Kierunek i przeznaczenie to różne znaczenia.

Gençtim, gençtiniz

Dla przeszłego stanu wyrażonego rzeczownikiem lub przymiotnikiem użyj idi, zwykle dołączonego jako -dı, -di, -du, -dü. Po samogłosce dodaj y. Przykłady to gençti, evliydi. Te same reguły głoskowe co w przyrostku miejsca zmieniają d na t po głoskach bezdźwięcznych.

Wszystkie formy osobowe to gençtim, gençtin, gençti, gençtik, gençtiniz, gençtiler. Formy przeczące używają değildi: değildim, değildin, değildi, değildik, değildiniz, değildiler.

Ten czas przeszły mówi, jaka była osoba lub miejsce. Czas przeszły czynności pojawi się w module dziewiątym. Wcześniejsze zwroty o zdjęciu — çocukken, w dzieciństwie, i oturuyordum, wcześniej mieszkałem lub mieszkałam — służą tu najpierw do rozpoznawania. Evli i bekâr nie zmieniają się zależnie od płci osoby uczącej się.