Schematy

W tureckim czasownik zwykle stoi na końcu. Końcówki wskazują osobę i czas: çalışıyorum, çalıştım, çalışacağım. Zaimek można pominąć.

Posiadanie wyraża się końcówką dzierżawczą oraz var lub yok: kedim var, kedin yok. O oznacza zarówno on, jak i ona.

Miejsce -de/-da, punkt wyjścia -den/-dan, cel -e/-a: evde, evden, eve. Po spółgłoskach bezdźwięcznych d zmienia się w t; po samogłosce przed końcówką celu pojawia się y.

Przymiotniki się nie zmieniają. Bu/bunlar wskazują, czym są dane rzeczy; burada ... var mówi, co się tutaj znajduje: bu büyük bir kitap, burada büyük kitaplar var.

Przeczenie czasownika występuje przed -yor. Partykułę pytającą pisze się osobno: geliyor musun, gelmiyor musun. Jej samogłoska podlega harmonii samogłosek; końcówki osobowe łączą się z partykułą.

Po liczebniku rzeczownik pozostaje w liczbie pojedynczej: iki büyük kitap, üç küçük kedi. Przymiotniki również się nie zmieniają.

Przy przymiotnikach samogłoska partykuły pytającej zależy od ostatniej samogłoski: hazır mısın, iyi misin, mutlu musun, üzgün müsün. Partykułę pisze się osobno; końcówka osobowa dołącza do niej. Do przeczenia służy değil: hazır değilsin.