Tożsamość i praca

Używaj essere, by mówić o sobie i zawodzie: Sono Lukas, Sono Lena, Sono un ingegnere lub Sono un’ingegnera. Przy samej nazwie zawodu można pominąć rodzajnik: Sono musicista.

O tożsamość pytaj Chi è?, o zawód Che lavoro fa? z grzecznościowym Lei. Z poufałym tu pytaj Che lavoro fai?. Można zachować zwykły szyk zdania i użyć intonacji pytającej.

O językach mów z parlare: Parlo tedesco e inglese. Pytaj grzecznie Quali lingue parla? lub poufale Quali lingue parli?. W liczbie pojedynczej użyj quale, w mnogiej quali.

Aby spytać o słowo lub pisownię, naucz się Come si dice...?, Come si scrive...? i Lettera per lettera, per favore. Ostatni zwrot prosi o powiedzenie go litera po literze.

Jest i są

Dla jednej rzeczy użyj c’è: C’è un letto. Dla kilku ci sono: Ci sono due sedie. Te formy pomagają opisywać pokój lub miejsce.

Postaw non przed tymi wyrażeniami, by powiedzieć, że czegoś nie ma: Non c’è un tavolo i Non ci sono sedie.

Dla czegoś bliskiego użyj questo lub questa: Questo è il bagno, Questa è la chiave. Dla dalszego quello lub quella.

Proste pytania to Che cosa c’è? i C’è un letto?. Zachowaj zwykły szyk i zmień intonację.

Przymiotniki i kolory

Włoski przymiotnik często stoi po rzeczowniku: un tavolo bianco, una lampada rossa, un armadio vecchio. Niektóre częste przymiotniki mogą też stać przed nim: un grande divano.

Przymiotniki uzgadnia się w rodzaju i liczbie: męski pojedynczy vecchio, żeński pojedynczy vecchia, męski mnogi vecchi, żeński mnogi vecchie.

Wiele kolorów ma ten sam wzór: giallo, gialla, gialli, gialle i rosso, rossa, rossi, rosse. Inne przymiotniki też: piccolo, piccola, piccoli, piccole.

Przymiotniki na -e, jak grande, zwykle mają wspólną liczbę pojedynczą dla obu rodzajów i mnogą na -i: una stanza grande, due stanze grandi. Kolor blu się nie zmienia.

Liczba mnoga i rodzajniki

Wiele włoskich rzeczowników zmienia końcową samogłoskę w liczbie mnogiej: męskie -o zwykle w -i, żeńskie -a w -e, a -e w -i: tavolo/tavoli, sedia/sedie, chiave/chiavi.

Rodzajniki też się zmieniają. Użyj i dla słów z pojedynczym il: i tavoli. gli dla męskich słów z lo lub l’: gli studenti, gli armadi. Wszystkie żeńskie mają mnogie le: le sedie, le chiavi.

Ucz się rzeczownika z rodzajnikiem, by pamiętać rodzaj i liczbę mnogą: la sedia/le sedie, l’armadio/gli armadi. Niektóre zapożyczenia się nie zmieniają: il bar/i bar.

Możesz już opisywać kilka rzeczy w mieszkaniu: le sedie, le tazze, i cucchiai, gli armadi. Przymiotnik również przyjmuje liczbę mnogą.

Być i mieć

Naucz się wszystkich form teraźniejszych essere: io sono, tu sei, lui/lei è, noi siamo, voi siete, loro sono. Grzecznościowe Lei też używa è. Włoski często pomija zaimek podmiotowy.

Teraźniejsze formy avere to io ho, tu hai, lui/lei ha, noi abbiamo, voi avete, loro hanno. Grzecznościowe Lei używa ha. Przykłady: Ho una tazza i Loro hanno una poltrona.

Używaj questo/questa dla tego, co blisko, i quello/quella dla tego, co dalej: Questo è il mio letto. Quello è l’armadio della signora Rossi. Forma opisująca uzgadnia się z rzeczownikiem.

Teraźniejszość opisuje to, co teraz, i zwyczaje; z określeniem czasu także plan przyszły. Tu ćwicz z pokojami, rzeczami i ludźmi.

Czasowniki regularne w teraźniejszości

W regularnych czasownikach usuń końcówkę bezokolicznika i dodaj osobową. Dla -are końcówki to -o, -i, -a, -iamo, -ate, -ano: parlo, parli, parla, parliamo, parlate, parlano. Dla -ere to -o, -i, -e, -iamo, -ete, -ono: prendo, prendi, prende, prendiamo, prendete, prendono. Dla -ire to -o, -i, -e, -iamo, -ite, -ono: dormo, dormi, dorme, dormiamo, dormite, dormono.

Niektóre czasowniki na -ire dodają -isc- w liczbie pojedynczej i trzeciej osobie mnogiej: capisco, capisci, capisce, capiamo, capite, capiscono. Ucz się capire według tego wzoru. Grzecznościowe Lei używa trzeciej osoby pojedynczej: Lei parla, prende, dorme, capisce. Zaimek często się pomija, bo końcówka wskazuje wykonawcę.