Kalıplar

Türkçede fiil genellikle sonda bulunur. Ekler kişiyi ve zamanı gösterir: çalışıyorum, çalıştım, çalışacağım. Kişi zamiri söylenmeyebilir.

Sahiplik, iyelik eki ve var ya da yok ile anlatılır: kedim var, kedin yok. O, hem erkek hem kadın için kullanılır.

Bulunma -de/-da, ayrılma -den/-dan, yönelme -e/-a: evde, evden, eve. Sert ünsüzlerden sonra d, t olur; ünlüden sonra yönelme eki y ile bağlanır.

Sıfatlar değişmez. Bu/bunlar nesneleri tanıtır; burada ... var, burada ne bulunduğunu söyler: bu büyük bir kitap, burada büyük kitaplar var.

Fiilin olumsuzluk eki -yor'dan önce gelir. Soru eki ayrı yazılır: geliyor musun, gelmiyor musun. Ünlüsü ünlü uyumuna uyar; kişi ekleri soru ekine bağlanır.

Sayıdan sonra isim tekil kalır: iki büyük kitap, üç küçük kedi. Sıfatlar da değişmez.

Sıfatlarla kullanılan soru eki son ünlüye uyar: hazır mısın, iyi misin, mutlu musun, üzgün müsün. Ayrı yazılır; kişi eki ona eklenir. Olumsuzlukta değil kullanılır: hazır değilsin.